Η ιστορία των μηχανών για τατουάζ
Δημοσιεύτηκε 10-11-2014 στις 14:33Προβολές: 1345



μηχανές τατουάζ

Οι μηχανές για τατουάζ είναι αρκετά περίεργες ως συσκευές. Η καταγωγή τους βρίσκεται ουσιαστικά στην πρώτη πρακτική χρήση του ηλεκτρικού μοτέρ.

Η βιομηχανική επανάσταση στις Η.Π.Α. και τη Μεγάλη Βρετανία (1750 – 1915) έφερε μαζί της αύξηση του πληθυσμού στις δύο χώρες και αστυφιλία, καθώς επίσης και τη δημιουργία νέων κοινωνικών τάξεων. Τα παραγόμενα αγαθά εξάγοντας μέσω θαλάσσης σε όλο τον κόσμο και η τέχνη του τατουάζ αναπτύχθηκε την περίοδο εκείνη στους ναυτικούς από τους ίδιους προκειμένου να περνούν λίγο ευχάριστα και δημιουργικά το χρόνο τους στα μεγάλα ταξίδια που πραγματοποιούσαν.

Στη συνέχεια η τέχνη εξαπλώθηκε και σε υπόλοιπες εργατικές τάξεις, σε εργοστάσια, ορυχεία κλπ. μέσω και πάλι των ναυτικών σε ταβέρνες και άλλα μέρη ψυχαγωγίας της εποχής. Φυσικά την περίοδο αυτή όλα τα τατουάζ πραγματοποιούνταν με διάφορες χειροκίνητες μεθόδους, όπως έκαναν άλλωστε ιθαγενείς σε μακρινά μέρη, ώσπου τελικά και το τατουάζ να μηχανοποιηθεί.

μηχανές τατουάζ

 

Η εφεύρεση των μηχανών για τατουάζ

Πατέρας της ηλεκτρικής μηχανής του τατουάζ ή καλύτερα θα λέγαμε παππούς του τατουάζ θεωρείται ο πασίγνωστος εφευρέτης Τόμας Έντισον.  Το 1875 δεν είχε αξιοποιηθεί ακόμη η νέα εφεύρεση, το ηλεκτρικό μοτέρ, το οποίο ήταν σε θέση να μετασχηματίζει το ηλεκτρικό ρεύμα σε περιστροφική κίνηση. Ίσως να ήταν τα πιστόνια των τροχών των ατμοκίνητων τρένων που να έδωσαν στον Έντισον την ιδέα να μεταφέρει την κυκλική κίνηση που δημιουργούσε το μοτέρ σε γραμμική που να μπορούσε όμως να χρησιμοποιηθεί για κάποιον πρακτικό σκοπό, όμως ποιος να ήταν αυτός;

Η πρώτη χρήση του ηλεκτρικού μοτέρ ήταν το 1876 με μια ιδέα του Έντισον για ένα μηχάνημα που τρυπούσε ένα στένσιλ, μέσα από το οποίο μελάνι έρρεε σε μια κόλλα χαρτιού που ήταν τοποθετημένη από κάτω. Η μηχανή περιελάμβανε ένα πολύ ισχυρό ηλεκτρικό μοτέρ στο πάνω μέρος ενός κυλίνδρου με χρώμα. Η ατσάλινη βελόνα ανεβοκατέβαινε χαράσσοντας το στένσιλ και δημιουργώντας τρύπες κατά μήκος του σχεδίου ή των γραμμάτων που υπήρχαν αποτυπωμένα στο στένσιλ.

Αυτή ήταν ουσιαστικά μια αποτελεσματική χρήση του ηλεκτρικού μοτέρ, άλλα όχι τόσο εύκολη για το χρήστη της αρχικής συσκευής, η οποία ήταν ιδιαίτερα ογκώδης και δύσκολη και κουραστική στη χρήση της για παρατεταμένη περίοδο. Περιέργως ο Έντισον έβγαλε στην αμερικανική αγορά τη μηχανή ακόμη και μετά την βελτίωσή της δύο χρόνια αργότερα στη Βρετανία. Με τη χρήση πλέον δύο ηλεκτρομαγνητικών πηνίων, ελατηρίων και άλλων εξαρτημάτων η μηχανή έγινε πολύ πιο ελαφριά.

Τα ηλεκτρομαγνητικά πηνία χρησιμοποιούνταν κατά κόρον στα εξαρτήματα του τηλέγραφου και αποδείχθηκαν πολύ βασικά για την ανάπτυξη της μηχανής του τατουάζ.

Το ζήτημα του βάρους της συσκευής φαίνεται ότι απασχολούσε πολύ τον Έντισον, καθώς στη συνέχεια ανέπτυξε περισσότερο τη δική του συσκευή, αφαιρώντας τελικά τη μπαταρία, η οποία θα θεωρούνταν τεράστια με τα τωρινά δεδομένα. Η συσκευή του Έντισον πλέον χρησιμοποιούσε ένα πετάλι στο πόδι και λειτουργούσε σχεδόν όπως μια γαζωτική μηχανή ή μια παλιά μηχανή οδοντιατρικού τροχού, χρησιμοποιώντας πίεση αέρα, αέριο ή υγρό που μπορούσε να γυρίσει ένα σύστημα ανεμιστήρων και να καθοδηγήσει τη βελόνα, κάνοντας έτσι πολύ πιο ελαφριά τη μηχανή από τις προηγούμενες υλοποιήσεις της.

μηχανές τατουάζ

 

Η εξέλιξη των μηχανών για τατουάζ

Ωστόσο ο Έντισον δεν είδε ποτέ τις πραγματικές δυνατότητες της μηχανής για τατουάζ. Αυτό το φανταστικό βήμα το έκανε ο Samuel O’Reilly, ένας τατουατζής στην πόλη της Νέας Υόρκης. Ο καλλιτέχνης που μέχρι τότε χρησιμοποιούσε χειροκίνητες μεθόδους, όπως άλλωστε όλοι οι συνάδελφοί του έως τότε, ανακάλυψε τη μηχανή του Έντισον σε κάποιο κατάστημα και ζήτησε να του κάνουν μια επίδειξη.

Ανακαλύπτοντας ότι η πατέντα του Έντισον είχε λήξει, πραγματοποίησε διάφορες τροποποιήσεις και πρόσθεσε ένα δοχείο με μελάνι, αλλά και τρεις βελόνες αντί για μία. Ο O’Reilly πατεντάρισε τελικά τη δική του μηχανή του 1891. Από εκείνη την ημέρα ο κόσμος του τατουάζ άλλαξε για πάντα. Η ιδέα της μηχανής ήταν μεν πρωτοπόρα, αλλά ακόμη αρκετά δύσχρηστη, ωστόσο η ιδέα της χρήσης μια ηλεκτρικής συσκευής άλλαξαν τα πάντα για τα καλά.

Ο ηλεκτρισμός ήταν μια νέα δύναμη που είχε τη δυνατότητα να λειτουργεί μοτέρ ή να περιλαμβάνει μαγνητισμό σε ένα πηνίο όπως στην περίπτωση του τηλέγραφου και του ηλεκτρικού κουδουνιού πόρτας. Αυτοί οι μηχανισμοί αποτέλεσαν μάλιστα τη βάση για πολλές μηχανές για τατουάζ στην Ευρώπη.

Ο Tom Riley από το Λονδίνο πατεντάρισε τη μηχανή του με ηλεκτρομαγνητικά πηνία στα τέλη του 1891, 20 μέρες μετά την κατάθεση της πατέντας του O’Reilly στις Η.Π.Α.

Ο George Burchett (ο πρώτος tattoo artist που έκανε την εμφάνισή του στην τηλεόραση, στο BBC το 1938), αγόρασε την πρώτη του ηλεκτρική μηχανή για τατουάζ από τον Riley και την χρησιμοποίησε στο στούντιό του για πολλά χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Αργότερα βελτίωσε ο ίδιος τη μηχανή ώστε αυτή να περιλαμβάνει έναν διακόπτη ανοίγματος/κλεισίματος καθώς μέχρι τότε η μηχανή λειτουργούσε συνεχώς μέχρι εξάντλησης ή αποσύνδεση της μπαταρίας. Σχεδίασε επίσης έναν εξωτερικό μετασχηματιστή για τροφοδοσία από την πρίζα, ώστε να μην χρειάζεται να χρησιμοποιεί τις ογκώδεις μπαταρίες από γυαλί και ξύλο που περιείχαν θειικό οξύ.

Η πρώτη μηχανή με διπλά πηνία, που είναι πολύ κοντά στις σύγχρονες μηχανές, εφευρέθηκε από άλλον έναν Άγγλο, τον Alfred Charles. Η δική του μηχανή βασίστηκε επίσης σε έναν μηχανισμό κουδουνιού πόρτας. Είχε μεγάλο βάρος και συνήθως διέθετε ένα ελατήριο στο πάνω μέρος, από το οποίο οι καλλιτέχνες το κρεμούσαν στο ταβάνι, προκειμένου να τους βοηθήσει λίγο με το βάρος.

μηχανές τατουάζ

 

Το μάρκετινγκ και τα χαρακτηριστικά των νέων μηχανών τατουάζ

Καθένας από αυτούς τους πρωτοπόρους της τεχνολογίας του τατουάζ είδαν τις δυνατότητες πώλησης των συσκευών αυτών τόσο σε επαγγελματίες, όσο και στο γενικό κοινό. Οι μηχανές άρχισαν να πωλούνται μέσα από περιοδικά και μάλιστα σε kit, μαζί με μελάνια, οδηγίες και βιβλία με σχέδια.

Οι πρώτες συσκευές δεν επιδέχονταν αλλαγές στη λειτουργία τους και τροποποιήσεις. Μέχρι το 1929 τα κυριότερα χαρακτηριστικά των μηχανών για τατουάζ ήταν το βάρος, η πηγή τροφοδοσίας, το μέγεθος των πηνίων και το υλικό κατασκευής. Τότε ο Percy Walters από το Ντιτρόιτ των Η.Π.Α. δημιούργησε τη μεγαλύτερη έως τότε εταιρεία κατασκευής τροφοδοτικών και κατασκεύασε 14 διαφορετικά στυλ «σωμάτων» με διαφορετική γεωμετρία για διαφορετικές εργασίες (σχέδιο, σκίαση κλπ). 

Αυτό το σχέδιο μηχανής για τατουάζ και τα υπόλοιπα 13 είναι ακόμη σε χρήση σήμερα. Με μικρές αλλαγές έχει δημιουργηθεί πλέον μια σειρά μηχανών για διαφορετικά αποτελέσματα στο τατουάζ. Από τη μηχανή του Έντισον το 1875, χρειάστηκαν 50 χρόνια πριν κάποιος να κατανοήσει ότι μια μηχανή για τατουάζ θα μπορούσε να τροποποιηθεί και ότι μια βελόνα δεν ήταν πάντα αρκετή προκειμένου το σχέδιο να είναι επιτυχημένο. Το σχήμα, το μέγεθος και οι γωνίες αναφορικά με το σώμα της μηχανής έχουν μεγάλη επίπτωση στην αποτελεσματικότητα και στην απόδοση κάθε μηχανής.

Οι πρώτες μηχανές που κατασκευάστηκαν δεν μπορούσαν να αποσυναρμολογηθούν και να καθαριστούν. Το 1979 η Carol Nightingale, μια Καναδή καλλιτέχνης του τατουάζ που εργαζόταν στην Ουάσινγκτον πατεντάρισε την πιο ευέλικτη και αναβαθμίσιμη μηχανή για τατουάζ μέχρι τότε, την οποία ονόμασε “The Right Hand of America” (Το δεξί χέρι της Αμερικής). Αυτή η μηχανή τα είχε όλα όσον αφορά την προσαρμοστικότητά της. Περιστρέφοντας απλά και μόνο μερικές βίδες, ο καλλιτέχνης είχε τη δυνατότητα να μετακινεί τα πηνία, καθως επίσης και τα ελατήρια στο πίσω μέρος, τις βίδες του πλαισίου του σώματος κλπ. Ωστόσο η συγκεκριμένη συσκευή δεν κατάφερε ποτέ να έχει την αναμενόμενη επιτυχία εμπορικά καθώς υπήρχαν ένα σωρό προβλήματα στη διαδικασία κατασκευής και ήταν γενικότερα περισσότερο πολύπλοκη απ’ ότι ήθελαν οι περισσότεροι. 

Τα υλικά με τα οποία κατασκευάζονταν τα σώματα των μηχανών για τατουάζ υπήρξαν ποικίλα στο πέρας των ετών. Σίδηρος, ατσάλι και μπρούτζος χρησιμοποιήθηκαν από την αρχή έως και σήμερα. Δημοφιλής ήταν επίσης μια μεγάλη περίοδο και ο βακελίτης, ένα πρώιμο είδος πλαστικού. Τα ξύλινα πλαίσια κυριάρχησαν στις αρχές του 1900 και ο χαλκός έχει γίνει πιο ελκυστικός τα τελευταία χρόνια, συνδυαζόμενος βέβαια με άλλα κράματα που τον κάνουν πιο σταθερό.

Η ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι βέβαιο ότι θα φέρει νέες εξελίξεις στις μηχανές τατουάζ τα επόμενα χρόνια. Η τελευταία τάση για μηχανές πεπιεσμένου αέρα έχει τις ρίζες της στην πρώτη εκείνη μηχανή που ανέπτυξε ο Τόμας Έντισον, η οποία χρησιμοποιούσε ένα κομπρεσέρ αέρα, επιτρέποντας στη μηχανή να είναι πιο ελαφριά και ξεκούραστη στη χρήση της.

μηχανές τατουάζ

 

 

 

)

Σχολιάστε...
Γράψτε τα σχολιά σας για το παραπάνω άρθρο.

Κορυφαία στούντιο & συνεργάτες
Επισκεφθείτε τις παρακάτω σελίδες των συνεργατών μας

Πρόσφατα Tattoo Studios
Studio που προσθέσαμε στον κατάλογό μας το τελευταίο διάστημα

Thrix Mix Hair & Skin Ηράκλειο Line Tattoo Ιωάννινα Olde Lane Tattoo Ηγουμενίτσα Cosmetictatau Πάτρα Tattools Art Gallery Αιγάλεω Kefalonia Tattoo Gallery Αργοστόλι Next Level Tattoo Κατερίνη INK MASTER Ηλιούπολη

Tattoo of the day 26-11-2015
by Lazaros Skaze of El Paso Tattoo Καλλιθέα